ابراهیم دیالم

گوهری که از صدف کون و مکان بیرون بود / طلب از گمشدگان طلب دریا می کرد

ابراهیم دیالم

گوهری که از صدف کون و مکان بیرون بود / طلب از گمشدگان طلب دریا می کرد

جناب مولوی می فرماید : "شکر نعمت ، نعمتت افزون کند / کفر نعمت از کفت بیرون کند " (1) که اشاره و استناد به آیه ی : ﴿وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِن شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَلَئِن کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ﴾ (2) دارد . اما به نظر می رسد (3) جناب مولوی معنای این آیه را تقلیل داده است . چرا که مفعول "لَأَزِیدَنَّـ" ، نعمت نیست ؛ بلکه  به قرینه ی ضمیر "کُمْ" انسان است که مورد فزونی واقع خواهد شد . چه به جا و سزا بود جناب مولوی این بیت را بدین گونه می سرود که : " شکر نعمت ، نعمتی افزون کند / ... " . در این بیان این "نعمتی" که در شکر "نعمت" فزونی می یافت ، همان افزونی خویشتنِ خویشِ انسان است . (4)
 
1. در برخی نسخه ها چنین آورده اند که : " شکر قدرت قدرتت افزون کند / جبر نعمت از کفت بیرون کند "
2. ابراهیم: ٧
3. مثل منی نمی خواهد و نمی تواند بگوید : " شرم باد این پیر را ! "
4. کاربرد الفاظ در قالب معرفه و نکره خود حدیثی ست مفصل که این سخن بگذار تا وقتی دگر .

96/10/13

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.