ابراهیم دیالم

من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست / تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی

ابراهیم دیالم

من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست / تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی

نظرات وبلاگ :

- دلیل وجودی وبلاگ نویسی گفتار یک طرفه (مونولوگ) ست نه گفت و گو (دیالوگ) .

- در این وبلاگ هیچ برآن نیستم که گفت و گو کنم ؛ لذا بیشتر نظرات را نمایش نخواهم داد ( و این هیچ تایید این معنا نیست که آن نظر را تخفیف یا تحقیر کنم ) .

- از عزیزانی که پیش از این (به دلیل عدم نمایش نظرشان) اندکی مُکَدَّر شده اند متواضعانه عذرخواهی می کنم !


پاسخ به نظرات وبلاگ :

برخی از نظرات که نمایش داده نشده اند ، در صورتی که ایمیل نظر دهنده وجود داشته باشد ( و نیازی به پاسخ وجود داشته باشد ، ) از آن طریق جواب خواهم داد .

سه شنبه, ۲۱ فروردين ۱۳۹۷، ۱۰:۴۸ ب.ظ

سید جواد طباطبایی: اسلام مرده است. (!!)



دکتر سید جواد طباطبایی استاد فلسفه و علوم سیاسی دانشگاه تهران طی اظهار نطری عجیب در مصاحبه با لکسپانسیون (L’expansion) می گوید:


« اسلام مرده است! »


سید جواد طباطبایی پیش از این در حالی مورد تقدیر حسن روحانی ریاست جمهوری اسلامی قرار گرفت که در توصیف خودش می گوید: « سلول سلول جواد طباطبایی لیبرال است. »

در قسمتی از مصاحبه ی آن آمده است:

«جهان اسلام رویاروی تجدد قرار گرفت، ولی هنوز در قرن چهارده خود مانده است... تفسیرِ حاکم اسلامِ سنتی که در قلمرو اجتماعی توتالیتر بوده، ولی چون منطقی توتالیتر یا دست‌کم یا تمامیت‌ساز (totalisante) در قرآن نبود، از نظر سیاسی توتالیتر نمی‌شد. اسلام تحت تأثیر ایدئولوژی‌های غربی، به ویژه مارکسیسم توتالیتر شده است.»

طباطبایی که اظهارنظر چند سال پیش وی درباره میرزای نائینی و تأکید بر درستی دریافت فقیهانی چون او از مشروطه بحث‌برانگیز شد، در این مصاحبه تأکید می‌کند: «سنتِ الاهیات اسلامی از سه چهار قرن پیش تا کنون، متصلب‌تر و متصلب‌تر شده است. بر مبنای این سنت نمی‌توان پرسش جدیدی طرح کرد... حتی آیت الله‌ها هم بدون دستگاه مفهومی غربی حرفی برای گفتن ندارند. ما هنوز به شکست اسلام از درون، به خوبی توجه نکرده‌ایم.» وی تصریح می‌کند: «باید از اسلام خارج شد. امروزه، از درون این دستگاه سنت، هیچ کاری نمی‌توان کرد. امروزه، باید از اسلام سیاسی، ایدئولوژیک و ستیزه‌جو بیرون رفت. باید اسلام دوباره به یک دین، به اخلاق بدل شود... ایرانی‌ها بهای گزافی برای طرح (حکومت اسلامی) پرداختند. در ایران، اکثریت روحانیت تجربه جمهوری اسلامی را شکست‌خورده می‌دانند.»

(این مصاحبه با عنوان «به واقع، اسلام مرده است» در تاریخ یازدهم اکتبر سال 2001، اندکی پس از حادثه تروریستی یازده سپتامبر در آمریکا، به چاپ رسید.)

(منبع)

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۱ فروردين ۹۷ ، ۲۲:۴۸
دوشنبه, ۲۰ فروردين ۱۳۹۷، ۰۹:۰۸ ق.ظ

درسگفتار مبانی هنر اسلامی از شهید سید مرتضی آوینی

به مناسبت ۲۰ فروردین سالروز شهادت سید مرتضی آوینی و روز هنر انقلاب اسلامی

 

هنر ازلحاظ مضمون و محتوا، عین تفکر و حکمت و عرفان است و تنها در نحوه بیان و تجلی از آنان متمایز می‌شود. مایه اصلی هنر نیز عشق و عرفان است. مسیحای عشق است که روح شیدایی در پیکر هنر می‌دمد و اگر نباشد این روح، هنر نیز جز جسد مرده بیش نیست.

شایسته است که هنرمندان، خود را در این آینه عبرت بنگرند، مبادا که برای هنر شأن استکمالی مستقل از دین و کمال و فضیلت و حکمت و فرزانگی قائل شوند؛ و اگرنه، این طمع خام آنان را خواهد فریفت که عکس رخ یار را در آیینه جام، جمال خویشتن انگارند و دل در این عکس منعکس ببازند و هنرشان حجاب اکبر شود. حجاب اکبر، هنری است که تعلق خویش را به آن میثاق ازلی و عهد الست انکار کند.

سید مرتضی آوینی

(از مجموعهٔ ۶ جلسه‌ای مبانی هنر اسلامی)


مجموعه پیش رو از جمله گرانبهاترین کلاس های تدریس در زمینه هنر اسلامی است که تحت عنوان درسگفتار مبانی هنر اسلامی با ارائه شهید آوینی تقدیم می گردد.

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۰ فروردين ۹۷ ، ۰۹:۰۸
دوشنبه, ۲۰ فروردين ۱۳۹۷، ۱۲:۲۸ ق.ظ

منظومه مطالعات اندیشه اسلامی

(این سیر در حال تدوین است...)


منظومه مطالعات اندیشه اسلامی

سِیْر

کُوْر

دُوْر

شهید مرتضی مطهری (ره)

1

 

 

 

 

 

1

متفکرین

استاد علی شریعتی

2

شهید سید مرتضی آوینی

3

استاد علی صفایی حائری

4

استاد اصغر طاهرزاده

5

علامه محمد تقی جعفری (ره)

6

علامه محمد رضا حکیمی

7

علامه عبدالله جوادی آملی

8

علامه محمد تقی مصباح یزدی

9

علامه سید محمد حسین طباطبایی (ره)

10

امام سید روح الله موسوی خمینی (ره)

1

2

امام و رهبری

امام سید علی خامنه ای (حفظه الله)

2


(ادامه دارد...)

ان شاء الله

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۰ فروردين ۹۷ ، ۰۰:۲۸
شنبه, ۱۸ فروردين ۱۳۹۷، ۰۵:۵۳ ب.ظ

روضه ی عمو سبزی فروش

صدای بازارگرمی مرد سبزی فروش می آمد. محله ی پایین شهر و فقیر نشین است. مهمان فامیل بودیم. لحن عجیبی بود. «سبزی خورشی... سبزی آش... سبزی ماهی...» از روی طعن بود یا طنز؟! هر چه بود «با لحن روضه های عربی» صدایش از پشت بلندگوی ماشین های دوره گرد می آمد. با وجود این که خیلی طنز بود و قهقهه ام را بلند کرد، به یاد یکی از دیالوگ های بهروز وثوق تو سوته دلان افتادم که می گفت: « خوش به سعادتتون که میرین روضه! جاتون وسط بهشته! ما که دنیامون شده آخرت یزید! ما رو کی ببره روضه؟ اصن منو چه به روضه؟ گریه کن ندارم! و گرنه خودم مصیبتم، دلم کربلاست! » راستی! روضه ی این مردم را خواندن وهن دین است یا نه؟

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ فروردين ۹۷ ، ۱۷:۵۳
چهارشنبه, ۱ فروردين ۱۳۹۷، ۱۱:۵۰ ب.ظ

مشقِ بهاریه

طبیعت را دو اعتدال است. یکی اعتدال پاییزی و دودیگر اعتدال بهاری که نوروزش می‌نامیم. ازآنجا که انسان جهان کوچک است و جهان انسان بزرگ و هیچ مرز من و جز من را نمی‌توان یافت. تأثیر و تأثّر جان و جهان پیوسته برقرار است. چنان‌که فرمود: «هوای بهاری را دریابید! چراکه با جان‌های شما همان می‌کند که با طبیعت می‌کند.» در بهار سردی و گرمی به اعتدال می‌رود و همچنین طول روز و شب. بالقوه شرط اعتدال بیرونی برای اعتدال روحی انسان مهیا می‌شود. اعتدال اگرچه برای عوام در بهار جلوه می‌کند، لکن سالک جهان را گل همیشه‌بهار می‌بیند. هر فصل برای او بهار است. حتی خزان برای سالک بهار است. همیشه دل‌باخته‌ی بهار همیشه‌بهار است. این وجه برتری عارف بر بلبلی ست که در فصل گل نغمه‌خوان است.

درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند / جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند

این برتری عارف بر عامی و بلبل، چون عامی و بلبل ظاهربین‌اند... در بهار عامی و بلبل به دلیل جلوه گری زیبایی عید می‌کنند. عید از «عَوْدْ»، به معنی بازگشت است؛ یعنی سالی می‌گذرد که لحظه‌ای شادی بر عامی بازگردد و بگذرد؛ اما سالک دائم در عید است. چراکه عید او در دل است نه در گِل. این‌که دل را، «قلب» را قلب نامیده‌اند، وجه اش آن است که قلب دائم در انقلاب است. در دگرگونی و دگرگونه‌ای ست.

عارفان در دمی دو عید کنند / ...

«کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ». لاتکرار فِی التَّجَلِّی. خدا در هر دم یک جلوه دارد. اهل تجلی اهل نگاه توحیدی همیشه نغمه‌خوان است. این نغمه‌خوانی حاصل دل‌باختگی ست. این دلدادگی موجب و مایه‌ی آرامش سالک است.

متاع تفرقه در کار ما همین دل بود / خداش خیر دهاد آن‌که این ربود ز ما

عجب اینکه هر چه دل را می‌برد، بازهم دل، دل است! دلبر دل را می‌برد از انسان؛ دل را می‌برد از انسان! ابن عربی در فُص شعیبیه ی فصوص الحکم می‌پرسد: چرا خدا هر چه دل را می‌برد دل تمام نمی‌شود؟ چون به اسم علیم و وسیع و محیط بر دل جلوه کرده است. هیچ موجودی در عالم هستی علی الاطلاق به عظمت دل انسان نیست. فرشته، ملک، فلک! هیچ، هیچ، هیچ!

خدا اندر دل مؤمن بگنجد/ که مؤمن را دلی بی‌انتها است

مزن بر خانه دل بی‌وضو دست/ که این خانه حریم کبریا است

عرش خداوندی که جایگاه و پایگاه اوست و هم آن‌که فرمود: «الرَّحْمَٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَىٰ» را کجا باید یافت؟ قَلْبِ المومن عَرْشِ الرَّحْمَنِ. این قلب مؤمن است که عرش خداوندی ست. الْقَلْبُ حَرَمُ اللَّهِ. لاَ یَسَعُنِی أَرْضِی وَ لاَ سَمَائِی وَ لکن یَسَعُنِی قَلْبُ عَبْدِی المومن. خدا کجا باید جست؟ أَنَا عِنْدَ المنکسره قُلُوبِهِمْ. کعبه حقیقی کجاست؟ دل انسان!

درراه خدا دو کعبه آمد حاصل / یک کعبه‌ی صورت است و یک کعبه‌ی دل

تا بتوانی زیارت دل‌ها کن / کافرون ز هزار کعبه باشد یک دل

اگر در بهار زیارتی هست، زیارت دل‌هاست! در بهار اگر سیاحتی هست، سیاحت دل‌هاست! هم از دل است و هم با دل است و هم تا دل است. یکی از ملازمان مولانا پرسید: حالا که همه در حال سماع‌اند، تو چه نشسته‌ای؟ پاسخ داد: «وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَهِیَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَاب».

بنده را هیچ امل و آرزویی از این بیش نیست که بهارتان، بهار دلتان باشد! دلتان همیشه‌بهار!

۹۷/۱/۱

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۱ فروردين ۹۷ ، ۲۳:۵۰

ما جامعه‌ی اسلامی نداریم، ما دولت اسلامی هم نداریم! از آن مراحل چندگانه‌ای که ما مطرح کردیم، هنوز در دولت اسلامی‌اش مانده‌ایم؛ بعد از دولت اسلامی نوبت جامعه‌ی اسلامی است؛ ما این مراحل را در پیش داریم. ما توانستیم یک انقلاب اسلامی -یعنی یک حرکت انقلابی- به وجود بیاوریم؛ [بعد] توانستیم بر اساس آن، یک نظام اسلامی به وجود بیاوریم؛ خیلی خب، تا اینجا توفیق حاصل‌شده که خب خیلی هم مهم است؛ لکن بعدازاین، ایجاد یک دولت اسلامی است؛ یعنی [ایجاد] تشکیلات مدیریتی اسلامی برای کشور؛ ما در این قضیّه هنوز خیلی فاصله داریم تا به مقصود برسیم. البتّه معنایش این نیست که کسی احساس ناامیدی کند؛ ابداً؛ داریم پیش می‌رویم؛ با همه‌ی مخالفت‌ها، با همه‌ی کارشکنی‌ها، با همه‌ی دهن‌کجی‌هایی که می‌شود، حرکت می‌کنیم و داریم پیش می‌رویم بلاشک. دلایل زیادی وجود دارد؛ لکن [هنوز] کارداریم، کار دارد؛ هنوز خیلی فاصله‌داریم تا اینکه بتوانیم یک دولت اسلامی به وجود بیاوریم. بعد که دولت اسلامی به وجود آمد، آن‌وقت تازه نوبت [ایجاد] جامعه‌ی اسلامی است. خب، بنابراین باید مبارزه کرد عزیزان من. (بیانات در دیدار طلاب حوزه‌های علمیه استان تهران ۱۳۹۶/۶/۶)

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ بهمن ۹۶ ، ۲۲:۳۰
سه شنبه, ۱۷ بهمن ۱۳۹۶، ۰۱:۴۷ ب.ظ

اِنسانی‌یت و انسانی‌ات

اِنسانییت و انسانی‌ات

از خود آغاز کنیم و این از خودخواهی نیست! تسلطِ تکنیسین‌ها بر سپهر اندیشگانی به همان اندازهای خطرناکست که سلطه‌ی استکبار و استعمار و استحمار. دَم تا دُمِ رشته‌های تکنیکال (مهندسی، پزشکی و برخی علوم پایه) کاربردِ ریاضیاتِ مدرن در بسطید تغییر، تجاوز، تصرف و تملک طبیعت و انسان است. انسانِ تکنسین، طبیعت را تغییر می‌دهد تا اِگوسنتریسم نفس اماره را اشباع و ارضا کند، حال این که انسان دینی «نفس» را تغییر می‌دهد تا شایسته‌ی قرب شود. هر رویکرد، مبداء، مقصد و مسیر خاصی می‌طلبد و هر مسیر مرکبی خاص. مَرکبِ عَصرِ موتور، شُتُر نیست! تکنیک است و صنعت. دستیابی به هر کدام از غایات، صنعتِ خاصّی می‌طلبد. فی المثل فرهنگِ دینیِ قناعتِ مردمانِ یزدِ، به وسیله‌ی قنات، تعامل با طبیعت در پیش می‌گیرد. ولی مدرنیته برای مصرفی بی حدِّ یَقِف، پمپِ الکترو موتور می‌سازد. ببین تفاوت راه از کجاست تا به کجا! چرا آمریکا در یک قرن، آغاز کننده‌ی شصت جنگ است؟! چون استکبار نفس امّارگی انسان مدرن در مصرف و سرمایه‌ی بی حد و حصر، در توازن با منابع طبیعی‌اش نیست. آمریکا با 5% جمعیت جهان ثلث منابع جهان را مصرف می‌کند! برای فهم عمق فاجعه کافیست تصور کنید، اگر فقط چین و ژاپن مانند آمریکا مصرف کنند، برای اشباع نیازشان، نیاز به دوازده کره زمین خواهیم داشت!

چه باید کرد؟ چنان که این کمترینِ راقمِ سطور می‌یابد، شرطِ اولْ قدم آنست که هر اندیشه‌ای را که در منظومه‌ی فکری اسلام می‌تواند معنا بیابد، نفیا و اثباتا بپذیریم. کما اینکه ما خمینی کبیر (روحی فداه) را می‌پذیریم، سید جمال را هم. اساساً این دو، یک فرد در دو ظهور تاریخی هستند. مطهری را می‌پذیریم، آوینی را هم؛ اما در هیچ کدام نمی‌توان متوقف شد. «که عنقا را بلند است آشیانه!»

اسلامیسمِ سید جمال، مدرن-سنتی هم هست و هم نیست! مدرنِ متجدّد و سنتیِ متحجّر نیست! ریشه‌ی کهنه‌ایست و برگ نو. در زایشِ فرهنگیِ خود، انقلاب می‌کند، به نام خمینی (روحی فداه). پس از انقلاب دچار سکون می‌شود. قیام، اقامت می‌شود و نهضت، نظام. فلذا جامعه به تحجّر و تجدّد دچار می‌شود. وضعیت اکنونی اسلامیسم، مادرانگیِ زایشِ فرهنگیِ خویشتنِ خویش را از دست داده است. غافل این که اسلامیسم پیش و بیش از سیاست، فرهنگ است. سیاست، تَحکُّمِ قَیومیّت پدرانه ست. آری! زاییدنِ پدر، نه مطلوب است و نه ممکن! این گم شده‌ی گم شده، می‌تواند در فرهنگْ ظهورِ بیشتری داشته باشد، چنان که پیش از انقلاب بود و باد!

شکی نیست، مدرنیته نیز وجوه جدیدی از انسان را معرفی می‌کند، اما درک انتقادی نسبت به «من خوب هستم» را نباید فراموش کنیم. حق و بلکه وظیفه داریم از دلالتِ دالّ و مدلول‌ها پرسش کنیم؛ بداهتِ بدیهیات را به چالش بکشیم؛ همیشه باید در کمینی مترصدِ نقدِ درون گفتمانی و خودْ پالایشی بود؛ زیرا اندیشه‌ای که پویا باشد، ثابت نیست. اندیشه‌ای که ثابت باشد، پویا نیست. اگر اندیشه‌ای ادعا کند هم ثابت است و هم پویا، صادق نیست! لذا عمیقاً محل پرسش است که چگونه "مسلمانِ ایرانی" با همه‌ی مقومات درخت فرهنگی ستبر و تناورش، غربی می‌شود؟ چرا امتداد عالم قدسی را در مناسبات اجتماعی نمی‌یابیم؟

ندایِ بی‌صدایی از عالمِ حقایق ما را به خود می‌خواند و "آن قَدَر هست که بانگ جَرَسی می‌آید." امیدْ آن‌که در نوشتار آتی، به نقد و نظری در باب ارتباط جان و جهانِ انسانیت اسلامی-ایرانی و انسانی‌ات (Humanities) بپردازیم.

 ۹۶/۰۹/۲۰

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۷ بهمن ۹۶ ، ۱۳:۴۷
سه شنبه, ۱۰ بهمن ۱۳۹۶، ۰۹:۲۲ ق.ظ

ملاصدرا: النائم لا یکشف له شیء الا بمثل

ملاصدرا:

لیس للأنبیاء علیهم السلام أن یتکلموا مع الخلق الا بضرب الامثال لانهم کلفوا ان یکلموا الناس علی قدر عقولهم لانهم فی النوم و النائم لا یکشف له شیء الا بمثل فاذا ماتوا انتبهوا و عرفوا ان المثل صادق و انما یعنی بالمثل اداء المعنی فی صورة ان نظر الی معناه وجد صادقا و ان نظر الی صورته وجد کاذبا. (تفسیر القران الکریم، ملاصدرا، ج6، ص203.)

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ بهمن ۹۶ ، ۰۹:۲۲
چهارشنبه, ۱۳ دی ۱۳۹۶، ۱۱:۵۰ ق.ظ

شکر نعمت نعمتت افزون نَ‌کند

جناب مولوی می فرماید : "شکر نعمت ، نعمتت افزون کند / کفر نعمت از کفت بیرون کند " (1) که اشاره و استناد به آیه ی : ﴿وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِن شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَلَئِن کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ﴾ (2) دارد . اما به نظر می رسد (3) جناب مولوی معنای این آیه را تقلیل داده است . چرا که مفعول "لَأَزِیدَنَّـ" ، نعمت نیست ؛ بلکه  به قرینه ی ضمیر "کُمْ" انسان است که مورد فزونی واقع خواهد شد . چه به جا و سزا بود جناب مولوی این بیت را بدین گونه می سرود که : " شکر نعمت ، نعمتی افزون کند / ... " . در این بیان این "نعمتی" که در شکر "نعمت" فزونی می یافت ، همان افزونی خویشتنِ خویشِ انسان است . (4)
 
1. در برخی نسخه ها چنین آورده اند که : " شکر قدرت قدرتت افزون کند / جبر نعمت از کفت بیرون کند "
2. ابراهیم: ٧
3. مثل منی نمی خواهد و نمی تواند بگوید : " شرم باد این پیر را ! "
4. کاربرد الفاظ در قالب معرفه و نکره خود حدیثی ست مفصل که این سخن بگذار تا وقتی دگر .

96/10/13
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۳ دی ۹۶ ، ۱۱:۵۰
چهارشنبه, ۲۹ آذر ۱۳۹۶، ۰۵:۱۸ ب.ظ

وأشارت إلی قلبها


« وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ »
- وأشارت إلی قلبها
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۹ آذر ۹۶ ، ۱۷:۱۸